Przekonania ogólne

Poza określonymi sposobami myślenia, to właśnie nasze przekonania często powstrzymują nas przed życiem pełnią życia, mogą to być na przykład takie przekonania:

Skłonność do perfekcjonizmu

Nie mam prawa być niedoskonały, muszę wiedzieć wszystko, muszę być najlepszy itd.

Muszę robić wszystko najlepiej. Jeśli już coś robię, robię to najlepiej.

Muszę znaleźć idealne rozwiązania moich trudności.

Muszę traktować wszystkich jednakowo.

Muszę mieć dobre relacje ze wszystkimi.

Ganię siebie z powodu pomyłek.

Odczuwam lęk przed popełnieniem pomyłki czy gafy.

Mam trudności z uznaniem swoich błędów.

Jeśli uznaję swoją winę, czuję się poniżony.

Niechętnie przyjmuję komplementy. Zawsze spodziewam się oblania kubłem zimnej wody.

Sukces życiowy – to znaczy realizacja wszystkich planów.

Nie toleruję krytyki.

Nie doceniam swoich drobnych sukcesów, ponieważ zawsze mogę być lepszy.

Skłonność do porównywania się

Czuję się gorszy, kiedy porównuję się z innymi.

Deprecjonuję siebie, kiedy porównuję się z gwiazdami sportu, filmu itd.

Jestem przekonany, że urodziłem się nie po to, by marzyć o czymś wyjątkowym.

Nie mogę odczuwać dumy z powodu swoich sukcesów. To wszystko szybko przeminie.

Wierzę, że moje wady decydują o moim charakterze i dlatego nie mogę być tak dobry, jak inni.

Kiedy coś się nie udaje, to zawsze jest moja wina.

Mam wrażenie, że jestem hipokrytą, a w każdym razie jestem kimś, kto udaje kogoś innego niż jest w rzeczywistości.

Skłonność do uważania siebie za ofiarę losu i innych ludzi

Kiedy wydarzenia rozgrywają się inaczej niż planowałem, uważam, że życie jest zbyt trudne.

Mam wrażenie, że inni są odpowiedzialni za to, co odczuwam. To inni mnie uszczęśliwiają, unieszczęśliwiają, irytują itp.

Wydarzenia i ludzie często mnie przytłaczają.

Źle znoszę rozczarowania.

Zawsze niepokoję się o osoby, które kocham.

Jeśli napotykam na przeszkody, szybko się poddaję.

Nie mogę podjąć działania, jeśli wszyscy nie aprobują moich zamiarów.

Nie ośmielam się odmówić, gdy ktoś powierza mi nowe zadania lub funkcję.

Moje szczęście zależy od innych.

Nie mogę odmówić, gdy inni proszą mnie o przysługę.

Nadmierna potrzeba akceptacji

Potrzebuję akceptacji innych do dobrego funkcjonowania.

Pragnę, by wszyscy mnie kochali i podziwiali.

Odczuwam głęboką potrzebę akceptacji.

Przygniata mnie ciężar odpowiedzialności.

Obawiam się, że inni nie będą mnie kochać, jeśli zobaczą mnie takim, jaki jestem.

Przytłaczają mnie oczekiwania innych.

Potrzeba poczucia wyższości i sprawowania kontroli

Czuję się dobrze, kiedy mogę się uważać za lepszego od innych.

Kiedy spotykam kogoś, czuję się albo lepszy, albo gorszy od niego.

W grupie odczuwam głęboką potrzebę ciągłego potwierdzania swojej wartości.

Czuję się zagrożony, kiedy ktoś myśli inaczej niż ja.

Uważam, że najlepiej jest zrobić wszystko samemu.

Nie mogę powierzyć innym wykonania ważnego zadania.

W grupie robię więcej niż inni, by udowodnić, że jestem najlepszy.

Czuję się zagrożony.

Nierealne przekonania mające związek z przeszłością, teraźniejszością i przyszłością

Nie mogę zmienić swojego zachowania z powodu bolesnej przeszłości.

Nigdy nie odzyskam straconego czasu i dlatego muszę zaakceptować się takim, jaki jestem, czyli głupszym i gorszym niż inni.

Przeszłość determinuje przyszłość.

W moim wieku jest już za późno na zmianę.

Lękam się przyszłości. Widzę ją w ciemnych barwach.

Po co miałbym pokochać kogoś, skoro śmierć nas rozłączy?

Odkładam do jutra to, co powinienem zrobić dzisiaj.

Obawiam się ryzyka, ponieważ przyszłość może mnie zaskoczyć.

Mam problemy z dotrzymaniem terminów.

Odczuwam wyrzuty, że nie wykorzystałem okazji do rozwoju.

Życie jest pełne zasadzek. Wyobrażam sobie w przyszłości wszystko, co najgorsze.

Przecież nie mogę być dumny ze swojego postępowania w przeszłości.

W dzieciństwie cierpiałem na brak miłości, co zawsze będzie stało na przeszkodzie mojemu szczęściu.